Na jaren te hebben gewerkt als interieurontwerper presenteert Charlotte Beaudry (1968) zich vanaf de jaren 1990 als beeldend kunstenaar met voornamelijk figuratieve schilderijen. Daarnaast omvat haar oeuvre ook tekeningen, sculpturen, video’s en performances. Enerzijds onderzoekt ze de representaties van (adolescente) vrouwelijkheid terwijl ze anderzijds de status van hedendaagse beelden en schilderijen op een zelf-reflexieve wijze bevraagt. Charles Vandenhove, die reeds in de vroege jaren ’50 als architect met de beeldhouwer Jean Beaudry, de vader van Charlotte, had samengewerkt, verwierf zowat een halve eeuw later meerdere werken voor zijn collectie. In de collectietentoonstelling Morceaux-choisis (2011) werd zelfs een volledige zaal aan Charlotte Beaudry gewijd.

In haar oeuvre hanteert Beaudry geregeld het motief van het jonge androgyne meisje ‘Juliette’ om twee zaken te onderzoeken. Enerzijds richt ze de focus op de ambigue emotionele gevoelswereld van de adolescent, die hier haar gelaat verstopt achter zwarte lokken. Schipperend tussen rauwe expressie en geborgenheid lijkt ze te vechten met zichzelf. Anderzijds situeert Beaudry de figuur in de twee-dimensionele leegte van het canvas. Het olieverfschilderij maakt deel uit van een diptiek en fungeert als voorbereidende schets voor een wandtapijt in Bonne Fortune te Luik, een privéwoning gerenoveerd door Charles Vandenhove.

Louise Schiepers