Daniel Buren (1938) richtte in 1967 samen met Olivier Mousset, Michel Parmentier en Niele Toroni de kunstenaarsgroep B.M.P.T. op die een kritische positie innam tegenover begrippen als authenticiteit, auteurschap en originaliteit. Ondanks hun kortstondige samenwerking, slaagden ze er met hun minimale vormentaal en ‘institionele kritiek’ een grote stempel te drukken op de kunstwereld.

Typerend voor B.M.P.T. is het gebruik van een eigen steeds terugkerend formeel systeem, in het geval van Buren zijn dat repetitieve stroken van 8,7 cm breed, die niet alleen op canvas maar ook vaak rechtsreeks op de wanden worden aangebracht. Hierdoor trekt het kunstwerk als het ware zich terug in zichzelf maar richt het de aandacht op de omliggende ruimtelijke, architecturale en institutionele context.

Dit aspect moet ongetwijfeld de interesse hebben opgewekt van architect en kunstverzamelaar Charles Vandenhove die meermaals met Buren vanaf de jaren ’80 heeft samengewerkt. Burens werk versterkt daarbij vaak de architecturele lijnen en ritmes van Vandenhoves ontwerpen, waardoor een subtiele en krachtige interactie plaatsvond tussen ruimte, licht en kleur. Zo bracht Buren zijn karakteristieke strepen aan in de liften van het Centre Hospitalier Universitaire (CHU) in Luik. Voorts treffen we interventies van Buren aan op het plafond van de inkomhal in Vandenhoves kantoorwoning Hôtel Torrentius en in het Koninklijk Salon van de Muntschouwburg.

Met dit ontwerp voor het permanent in situ aangebrachte werk op de topgevel van het Théâtre des Abbesses in Parijs, beoogt Buren een nieuwe betekenis toe te voegen aan de bestaande architecturale ruimte. Zijn gebruikelijke repetitieve lijnstroken van 8,7 cm breed worden hier zorgvuldig ingepast in de drie rode (half)ronde vormen van de gevelstructuur.

Veerle Soens