Louis Cane was net als Daniel Dezeuze en Noël Dolla, Bernard Pagès, en Jean-Pierre Pincemin lid van de Supports/Surfaces-beweging. Deze kunstbeweging stelde fundamenteel de conventionele artistieke praktijken van de schilderkunst ter discussie, zo werd het schildersezel in vraag gesteld als hèt medium van de schilderkunst. Met deze ontmanteling herleidden de kunstenaars de schilderkunst terug naar de essentie, namelijk de basis elementen van het schilderij; de canvas, het kader, … De kunstwerken krijgen hierdoor een conceptuele diepgang. Cane onderzocht aan het einde van de jaren ‘60 de materiële eigenschappen en formele componenten van het beeld in zijn abstracte schilderijen. Later in 1971 werd hij medeoprichter en redacteur van het tijdschrift Peinture, Cahiers Théoriques. Hij werkte voornamelijk in reeksen, zoals de Toiles découpées (1970), Toiles au sol (1972) en vervolgens nog de reeks Sol/Mur (1972-75). Naast schilder was hij ook beeldhouwer, wiens sculpturen hoofdzakelijk vrouwelijke vormen in een traditionele stijl representeren en vooral bestaan uit gips, spijkers en alledaagse gebruiksvoorwerpen. Verder ontwierp hij vanaf 1975 meubels.   

Dit werk uit 1974 in de Vandenhove-collectie is deel van de reeks Sol/Mur. Het werk bestaat uit twee met elkaar verbonden componenten, een stuk wand en een stuk vloerbekleding. Het wandgedeelte wordt omlijst waardoor een dubbele gelaagdheid ontstaat, het hangt enkel aan de onderkant vast en kan dus grotendeels loskomen van de muur. In dit werk krijgen de fysieke elementen de bovenhand, picturale, lyrische of symbolische elementen spelen geen rol, het werk ondermijnt zo de traditionele schilderkundige conventies. De toeschouwer wordt actief betrokken in de ervaring en is bewust van het installatie karakter van het werk. In die optiek kan het werk in relatie gebracht worden met het Amerikaanse minimalisme van de jaren ’60 en Michael Frieds notie van Objecthood. Er is een zekere ruimtelijke afstand vereist om het werk in zijn geheel waar te nemen. Deze afstand vermindert de betrokkenheid niet, maar verruimt juist de ervaring. Een optimale perceptie veronderstelt lichamelijke en ruimtelijke participatie, waarbij schaal bepalend is voor de relatie tussen het menselijk lichaam en het object.

Mercédes Claerhout