De Luikse kunstenaar Jacques Charlier (1939) is een autodidact, die een opleiding mechanica volgde en van 1957 tot 1977 als technisch tekenaar werkzaam was bij de Service Technique de la Province de Liège (S.T.P.). In zijn vrije tijd verdiepte hij zich in de kunstgeschiedenis, via literatuur, kranten, tijdschtriften, fotomateriaal, enzovoort.

Vanaf eind jaren ‘60 pariodieert Charlier de popart en het Nouveau Réalisme. Achter zijn humor en satire schuilt vaak een kritiek op de gangbare esthetische normen en de politiek van de kunstwereld. Zijn vriendschap met Marcel Broodthaers opende niet enkel deuren in vooraanstaande Belgsiche galerieën, maar gaf ook een impuls aan zijn artistieke activiteiten die zich vooral laat kenmerken door een kritische en tegelijk humoristische insteek. Charlier hanteert daarbij niet echt een persoonlijke stijl, maar past zijn stijl aan de situatie of omgeving aan.

Charlier groeide uit tot een scherpe observator van de (inter)nationale kunstwereld en bezette samen met Jacques Lizène een sleutelpositie in de Luikse kunstwereld. Hij maakte ook deel uit van de kring van kunstenaars die Charles Vandenhove betrok bij zijn architectuurprojecten, zoals het Centre Hospitalier Universitaire (CHU) in Luik.

Ook in Poils de Pinceaux, een pentekening,zet hij - bijna letterlijk - een bijtende humor in om het oeuvre van collega-tijdgenoten te becommentariëren. Door middel van één herkenbare verfveeg met één verfborstel creëert hij centraal in het beeldvlak een visueel en kunsthistorisch overzicht in rudimentaire vormen. Deze ogenschijnlijk eenvoudige ingreep getuigt van een scherp inzicht in de beeldtaal van de schilderkunst.

De nauwkeurige detaillering verraadt een zekere anarchie, die gepaard gaat met een humorische en relativerende kijk op de kunstwereld. Door het gebruik van een collagetechniek en alledaagse materialen zoals papier, stift en inkt, positioneert hij zich tegen het elitaire en commerciële aspect van de schilderkunst .

Veerle Soens