De Spaanse kunstenaar Eduardo Chillida (1924-2002), die in 1942 nog bij de eersteklasser Real Sociedad speelde in de Spaanse voetbalcompetitie, trok in 1948 naar Parijs om zich volledig op sculptuur te richten. Deze beslissing zou voortaan zijn verdere leven bepalen. Hij bouwde al snel een sterke reputatie op als beeldhouwer binnen de Parijse en internationale kunstscene en won verschillende prijzen, waaronder de sculptuurprijs van de Biënnale van Venetië (1958) en de Prix Kandinsky (1960). Zo werd hij een vaste waarde in Galerie Maeght, waar hij onder meer Joan Miró, Georges Braque en Antoni Tàpies leerde kennen.

Parallel aan zijn sculpturen, waarvoor hij het meest bekend is, maakte Chillida ook collages, inkttekeningen en etsen, waarin, net zoals in de rest van zijn oeuvre, massa en ruimte centraal staan. De zwarte  vlakken doen denken aan de roestige staalfragmenten, hervormd en hergebruikt in zijn sculpturen. Toch beschouwde hij zijn werk op papier niet als een voorbereiding of illustratie van zijn sculpturen, maar als autonome projecten. Hij gebruikt dezelfde vormentaal, maar bevrijdt de donkere vormen van sokkel, voetstuk of drager.

Deze collage, die Chillida in 1970 maakte, was tien jaar later al in bezit van Jeanne en Charles Vandenhove. Het werd zo getoond op de tentoonstelling ter gelegenheid van het 35-jarig bestaan van de Association pour le progrès intellectuel et artistique de la Wallonie (A.P.I.A.W.) in 1980.

Eduardo Chillida is een van de bekendste namen binnen de collectie van het Vandenhove Studiecentrum. Toch sluit het werk door zijn gebruik van twee uiterste niet-kleuren, het medium collage en de historische context vanzelf aan bij verschillende kunstwerken binnen de collectie, waardoor het er op een natuurlijke manier deel van uitmaakt.

Tijl Keygnaert