Nadat de Luikse kunstenaar Jo Delahaut (1911-1992) in 1939 promoveerde met zijn proefschrift over het neoclassicisme in België, schilderde hij voornamelijk figuratief werk, geïnspireerd op het fauvisme. Na de Tweede Wereldoorlog evolueerde zijn schilderkust echter tot meer abstracte composities. Hoewel een aantal kunstenaars vóór de Tweede Wereldoorlog al bezig waren met abstracte kunst, was Delahaut een van de eerste Belgische kunstenaars die zich na de oorlog opnieuw interesseerde voor het niet-figuratieve. Toen er in de loop van de jaren ’50 een bredere interesse voor abstractie ontstond in de Belgische schilderkunst, nam Delahaut hierin een belangrijke positie in. In 1952 stond hij mee aan de wieg van de groep Art Abstrait, samen met Géo Carrey, Georges Collignon, Jean Milo, Léopold Plomteux en Jan Saverys.

Delahaut begon met het maken van abstract werk vanuit de overtuiging dat het mogelijk moest zijn zonder onderwerp te schilderen. Beïnvloed door ontmoetingen met de Franse kunstenaar Auguste Herbin en de Belgische kunstenaar Victor Servranckx, die zelf tot de vooroorlogse generatie abstracten behoorde, diepte hij deze interesse verder uit en evolueerde hij naar een meer geometrische vorm van abstractie. Delahaut beschouwde zijn kunst als een middel om spirituele ervaringen uit te lokken, waarbij de interactie tussen felle kleuren en abstracte vormen ‘op geheimzinnige wijze de snaren van het bewustzijn beroeren.’

Naast vele schilderijen en grafische werken maakte Delahaut ook meerdere werken die een meer actieve relatie met de ruimte aangaan, zoals wandschilderingen en sculpturen. In de jaren ’70 en begin jaren ’80 maakte Jo Delahaut verschillende variaties van deze sculptuur. Zijn doel was het maken van een compositieloos beeld, waarbij enkel de kleuren voor beweging in het werk zorgen. Delahaut heeft zelf geen aanwijzingen gegeven over hoe het beeld in de ruimte opgesteld moet worden. Er zijn oneindig veel mogelijkheden, waarbij men bij het tentoonstellen van het werk bewust moet kiezen welke delen van de sculptuur meer en minder zichtbaar zijn.

Fien Mesens