De Duitse kunstenaar Ludger Gerdes (1954–2008) was een veelzijdig figuur: schilder, beeldhouwer, fotograaf, schrijver en theoreticus. Hij studeerde in Münster en later aan de Kunstakademie Düsseldorf bij Gerhard Richter. In de jaren 1980 maakte hij samen met Thomas Schütte en Reinhard Mucha deel uit van de zogenaamde Düsseldorfer Modelbouwers. Deze groep reageerde kritisch op de abstracte en functionele erfenis van de naoorlogse architectuur en greep terug naar historische referenties en naar architectuurtheorieën, zoals die van de negentiende-eeuwse architect en theoreticus Gottfried Semper.

Gemälde (4:6 XL #4) is, zoals veel werken van Gerdes, abstract, waarbij de diverse kleuren en in elkaar grijpende vormen een netwerk van ruimtelijke niveaus creëren dat zich moeilijk laat ontwarren. Het zoekt een balans tussen orde en ambiguïteit, tussen architectuur, historische referenties en picturale vrijheid, typerend voor Gerdes’ zoektocht naar een nieuwe betekenis van ruimte binnen het schilderkunstig vlak. Kunst was voor hem namelijk een middel tot communicatie en betekenisvorming, zowel in museale als publieke ruimtes. Deze benadering maakt zijn schilderkunst tegelijk tot een fysiek object en een conceptueel, ervaarbaar terrein, waarbij de betekenis zich ontvouwt in de wisselwerking met de toeschouwer, zoals bij 4:6 XL #4.

Gerdes werkte samen met Charles Vandenhove en andere kunstenaars, als Marlène Dumas en Luc Tuymans, voor het gerechtsgebouw in ’s-Hertogenbosch (1992), waar hij betrokken was bij de selectie en creatie van een aantal wandtapijten en panelen. De aanwezigheid van Gemälde in Vandenhove zijn kunstcollectie onderstreept hun gedeelde interesse in de wisselwerking tussen kunst en architectuur.

Siri Van de Velde