De in Hongarije geboren Franse schilder Simon Hantaï (1922-2008) experimenteert na de Tweede Wereldoorlog met een surrealistisch geïnspireerd automatisme alsook met diverse vormen van materieschilderkunst. Hij hanteert daarbij allerhande technieken zoals collage, sjabloneren, grattage, decalcomanie, stempelen en frottage. Vanaf de late jaren 1950 treedt hij op de voorgrond met zijn zogenaamde ‘plooi’-schilderijen, die het resultaat vormen van het plooien van het canvas op een regelmatige ofwel geheel chaotische wijze. Door het beschilderde doek te plooien ontstaan als het ware afdrukken van het beeld, soms in de vorm van een dicht, onregelmatig netwerk van lijnen, soms in een regelmaat van bijna geometrische vormen die zich aftekenen tussen de witte uitsparingen. Hantaï combineert met zijn techniek van de ‘pliage’ niet alleen een surrealistisch automatisme met de all-over structuren van de Amerikaanse abstract expressionisten, hij verzoent ook de spontaneïteit en interesse in toevalsfactoren van de lyrische abstractie met de voorkeur voor een systematische ordening in de geometrische abstracte kunst of de Minimal Art.

Met imposante afmetingen en een gelaagde compositie, bestaat dit kunstwerk uit talloze kleine stroken olieverf die bijna puntvormige toetsen vormen tegen een diepe, zwarte achtergrond. Levendige verftinten, zoals wit, lichtgroen, beige en accenten van oranje, worden verrijkt met subtiel aangebrachte krassen in de verflaag. Het werk roept associaties op met Action Painting door het repetitieve karakter van de stroken en de uitgesproken textuur van de aangebrachte olieverf. Peinture belichaamt niet alleen de technische virtuositeit van Hantaï, maar illustreert ook zijn interesse in het proces van creëren, eerder dan in het eindproduct.

Hanne Mannens, Steven Jacobs