De in Hongarije geboren Franse schilder Simon Hantaï (1922-2008) experimenteert na de Tweede Wereldoorlog met een Surrealistisch geïnspireerd automatisme alsook met diverse vormen van materieschilderkunst. Hij hanteert daarbij allerhande technieken zoals collage, sjabloneren, grattage, decalcomanie, stempelen en frottage. Vanaf de late jaren 1950 treedt hij op de voorgrond met zijn zogenaamde ‘plooi’-schilderijen, die het resultaat vormen van het plooien van het canvas op een regelmatige ofwel geheel chaotische wijze. Door het beschilderde doek te plooien ontstaan als het ware afdrukken van het beeld, soms in de vorm van een dicht, onregelmatig netwerk van lijnen, soms in een regelmaat van bijna geometrische vormen die zich aftekenen tussen de witte uitsparingen. Hantaï combineert met zijn techniek van de ‘pliage’ niet alleen een Surrealistisch automatisme met de all-over structuren van de Amerikaanse abstract expressionisten, hij verzoent ook de spontaneïteit en interesse in toevalsfactoren van de lyrische abstractie met de voorkeur voor een systematische ordening in de geometrische abstracte kunst of de Minimal art.

Simon Hantaï is niet alleen met meerdere kunstwerken vertegenwoordigd in de Vandenhove-collectie, de kunstenaar werkte ook samen met Charles Vandenhove als architect. Zo vormden Hantaï’s experimenten met materialen en technieken, waaronder zeefdruk op geëmailleerde staalplaat of op formicapanelen, een belangrijke inspiratiebron voor de lambriseringen van het Centre Hospitalier Universitaire te Luik. Ook Hantaï zelf creëerde deze twee prototypes voor de wandbekleding van het Luikse ziekenhuis maar trok zich uiteindelijk uit het project terug. De lambriseringen werden gerealiseerd in samenwerking met onder meer Jacques Charlier, Olivier Debré, Sol LeWitt, André Romus, Niele Toroni, Claude Viallat en Marthe Wéry.

Hanne Mannens, Steven Jacobs