Na een omzwerving langs onafgewerkte studies architectuur, verschoof de focus van François Hers (1943) naar de fotografie. Vanaf 1968 vestigde hij zich in Parijs, het toenmalig centrum van de fotojournalistiek binnen Europa. Zijn loopbaan ontvouwt zich in een periode waarin de fotografie ingrijpende veranderingen ondergaat; tussen de traditie van de reportage en de integratie van het medium binnen de hedendaagse kunst.

Aanvullend op de traditie van documentairefotografie, belicht Hers de existentiële toestand van de fotograaf als autobiografische vertelling. Het gaat daarbij niet enkel om de informatieoverdracht van het beeld, maar ook om de observatie, het verhaal en wat het betekent om fotograaf te zijn. Hij beschouwt de fotograaf als een intellectueel en hij onderzoekt voortdurend de plaats van de kunstenaar binnen de maatschappij. Volgens Hers is de rol van de kunst collectief en verbindend. Met het protocol Nouveaux Commanditaires zet hij zich vanaf de jaren ‘90 in om de rol en verantwoordelijkheid van de betrokken actoren bij een democratisch kunstproject beleidsmatig te definiëren.

Procession à Bruges (1976) toont de jaarlijkse Brugse Heilig Bloedprocessie en is vermoedelijk gecapteerd in de Predikherenstraat. Het beeld werd gepubliceerd in het fotoboek Récits (1983). Puttend uit twaalf jaar aan beeldmateriaal, is deze publicatie doordrongen van foto’s met omhelzingen, mensenmassa’s en lichamen die de expressiviteit van menselijke contacten weergeven. Ingebed in een sociale en politieke visie, tonen de beelden plekken van ontmoetingen, tegengesteld aan de toenemende vervreemding van de moderne wereld. Met volksfeesten, cafés, processies, folklore en tradities als onderwerp, plaatst Hers het sociaal weefsel centraal en probeert hij tegelijk ook zijn eigen (volks)identiteit te begrijpen. Met aandacht voor populaire cultuur en collectieve bijeenkomsten, waardeert hij de Belgische ‘originele brutaliteit’, in contrast met de Franse rationaliteit.  

Hers leerde Vandenhove kennen via televisieregisseur Jef Cornelis en fotografeerde vanaf 1970 meermaals zijn architectuurprojecten. In tegenstelling tot de commerciële architectuurfotografie, waarbij foto’s vaak met egaal licht uitgepuurd worden, richt Hers zich op de manier waarop het individu de ruimte bewoont en vormgeeft. Geen perfecte scherpte of stabiel statief, maar een momentopname zoals bij reportagefotografie. De samenwerking tussen beiden komt onder meer aan bod in François Chaslins publicatie met Hers’ architectuurfoto’s van Vandenhove’s gebouwen naar aanleiding van een tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum te Maastricht in 2007. Naast hun samenwerkingen op professioneel vlak waren ze ook goed bevriend.

Warre Onnockx