Na een omzwerving langs onafgewerkte studies architectuur, verschoof de focus van François Hers (1943) naar de fotografie. Vanaf 1968 vestigde hij zich in Parijs, het toenmalig centrum van de fotojournalistiek binnen Europa. Zijn loopbaan ontvouwt zich in een periode waarin de fotografie ingrijpende veranderingen ondergaat; tussen de traditie van de reportage en de integratie van het medium binnen de hedendaagse kunst. 

Aanvullend op de traditie van documentairefotografie, belicht Hers de existentiële toestand van de fotograaf als autobiografische vertelling. Het gaat daarbij niet enkel om de informatieoverdracht van het beeld, maar ook om de observatie, het verhaal en wat het betekent om fotograaf te zijn. Hij beschouwt de fotograaf als een intellectueel en hij onderzoekt voortdurend de plaats van de kunstenaar binnen de maatschappij. Volgens Hers is de rol van de kunst collectief en verbindend. Met het protocol Nouveaux Commanditaires zet hij zich vanaf de jaren ‘90 in om de rol en verantwoordelijkheid van de betrokken actoren bij een democratisch kunstproject beleidsmatig te definiëren.

Sans Titre kwam tot stand naar aanleiding van de tentoonstelling Chambres d’Amis (1986) waarbij hedendaagse kunstwerken werden tentoongesteld in Gentse privéwoningen op uitnodiging van curator Jan Hoet. Hers was de enige fotograaf tussen de genodigden.

De interventie van Hers werd gerealiseerd in de atelierwoning van schilder Rafaël De Maertelaere. In plaats van aan de slag te gaan met het atelier van de kunstenaar, baseerde hij zich na drie dagen beraad zonder resultaat, op de aanwezige beelden in de woning. Door in dialoog te gaan met het werk van De Maertelaere en zijn eigen aanrakingen met de schilderijen als performance vast te leggen, integreerde Hers fotografie op een subtiele manier en beoogde hij een spirituele verbinding. Het schilderij en de handen van de fotograaf lijken te versmelten dankzij de homogene tint en textuur van het fotografische beeld. Verwijzend naar het museumverbod ‘niet aanraken’, is kunst hier integendeel niet heilig, maar kent het een plaats in het dagelijkse leven.

Het werk en zijn deelname aan Chambres d’Amis resoneren thematisch met zowel de voorafgaande tentoonstelling en publicatie Intérieurs (1981), gerealiseerd in samenwerking met Sophie Ristelhueber, als met een eerdere beeldreeks die hij in 1980 vervaardigde als hommage aan Gordon Matta-Clark.

Warre Onnockx