Jean Ipoustéguy (1920–2006), geboren als Jean Robert, begon zijn artistieke carrière als schilder en tekenaar. Vanaf 1950 wijdt hij zich volledig aan de beeldhouwkunst. Aanvankelijk werkt hij in een abstracte stijl, die geleidelijk evolueert naar een door het surrealisme beïnvloede beeldtaal. Zijn monumentale sculpturen of assemblages van menselijke lichamen kenmerken zich door een complexe vormentaal en een brute, vaak confronterende, erotische expressie.

L’Homme toont een dynamische, rechtopstaande naakte figuur. De reusachtige man spreidt zijn armen in een uitnodigend gebaar, terwijl de drie benen en voeten een momentopname van beweging suggereren — alsof hij net een stap zet. Het beeldhouwwerk is opgebouwd uit verwrongen en gescheurde bronzen vlakken, die door Ipoustéguy opnieuw zijn samengevoegd tot één krachtig, maar enigszins disproportioneel lichaam. Hij ontwierp L’Homme na een inspirerende reis naar Griekenland in 1963, die een blijvende indruk op zijn artistieke visie naliet. Zo werd zijn werk voortaan gemarkeerd door een hernieuwde belangstelling voor het menselijke lichaam en voor archaïsche en mythische vormen en associaties.

De collectie van Charles Vandenhove omvatte oorspronkelijk twee monumentale bronzen sculpturen van de Franse kunstenaar. Naast L’Homme, die in de tuin van Hôtel Torrentius was opgesteld, verwierf hij ook La Terre (1962), een rechtopstaand beeld van een vrouw met een zwaar bovenlichaam en dijen, aansluitende armen, en geprononceerde borsten, navel, en geslacht, één voet vooruitgeschoven: een archaïsche moedergodin. Dit werk bevindt zich in de Fondation Jeanne en Charles Vandenhove te Luik.

Veerle Soens