De Franse kunstenaar Bertrand Lavier (1949) experimenteert sinds de jaren 1980 met het beschilderen van alledaagse gebruiksvoorwerpen. Geïnspireerd door de readymades van Marcel Duchamp en de assemblagetechnieken van het Nouveau Réalisme ontwikkelde Lavier een oeuvre waarin de rol en betekenis van het object in de schilderkunst, de sculptuur en de hedendaagse warencultuur bevraagd wordt. Voor zijn objets peints beschildert hij banale objecten, zoals een koelkast, een thermoskan, een brandblusser en een verkeersbord, met grove acrylverfstreken. Het kleurgebruik weerspiegelt de kleur van het object of contrasteert er nadrukkelijk mee door middel van een fel kleurenpalet. Het object wordt op die manier ontdaan van zijn functie en verheven tot sculpturale vorm. In sommige gevallen plaatst Lavier de objecten op een sokkel (objets soclés), waarbij hij ze letterlijk verheft en ze in de museale ruimte plaatst. Door industrieel vervaardigde voorwerpen uit hun gebruikscontext te halen, stelt Lavier de consumptiemaatschappij en de fetisjisering van het kunstobject in vraag.

In de collectie van Vandenhove bevindt zich het werk Klein (2001) dat bestaat uit een piano die is beschilderd met Laviers karakteristieke zware penseelstreken. Het werk past binnen een reeks piano’s die de kunstenaar sinds de jaren 1980 realiseerde. Zo beschilderde hij onder meer piano’s van Steinway & Sons, C. Bechstein, Gabriel Gaveau en Érard.

De titel verwijst naar het Franse pianomerk Klein, dat zich in 1872 in Parijs vestigde. De volledige piano is bedekt met witte acrylverf, met uitzondering van de toetsen, wielen en snaren en het gouden logo van het pianomerk. Door de piano in een tactiel wit te schilderen, in tegenstelling tot het doorgaans gladde zwarte oppervlak, speelt Lavier met de conventies van representatie. Het instrument wordt losgemaakt van zijn gangbare verschijning en roept nieuwe associaties op. De dikke impastoverf benadrukt de hand van de kunstenaar en doorbreekt de scheiding tussen muziekinstrument en kunstwerk. Bovendien alludeert de titel niet alleen op het Franse pianohuis maar ook op de Franse kunstenaar Yves Klein die met zijn monochrome schilderijen, waaronder Monochrome Blanc (1958), internationale bekendheid verwierf.

Ine Engels