Het werk van de Franse kunstenaar Loïc Le Groumellec (1957) wordt gekenmerkt door een beperkt coloriet van zwart en wit met occasioneel ook tinten rood of oker. Zijn beeldtaal is minimalistisch maar beladen met spiritualiteit. Zijn gouaches en schilderijen appelleren onmiskenbaar aan een symbolisch niveau dat wordt opgeroepen aan de hand van een beperkt aantal motieven: de megaliet, het huis en het kruis. Deze motieven, die doorgaans worden getoond tegen een lege achtergrond ofwel worden gesitueerd in een desolaat landschap zonder zon, zijn nauw verbonden met zijn Bretoense achtergrond. Zo staat Bretagne bekend om zijn talrijke prehistorische megalithische monumenten, die wellicht fungeerden als een communicatiemiddel tussen hemelen aarde. Le Groumellec combineert de figuur van de menhir geregeld met andere favoriete motieven: een huis wordt omringd door megalieten of een megaliet wordt bekroond door een Latijns of Keltisch kruis, dat mogelijk een pre-christelijke Keltische symboliek verbindt met latere christelijke invloeden. In sommige werken lijken de megalieten menselijke silhouetten op te roepen.

Het materiaalgebruik en de oppervlaktebehandeling zijn opmerkelijk in de schilderijen van Le Groumellec. Geregeld gebruikt hij lakverf, maar soms lijkt het alsof hij steentjes of zand in de smoezelige picturale oppervlakken op het canvas heeft gedrukt waardoor de werken een zekere ruwheid verkrijgen. Zijn gouaches worden dan weer gekenmerkt door subtiele grijstinten en schaduweffecten. 

Loïc Le Groumellec was nauw bevriend met Niele Toroni, een kunstenaar waarmee Vandenhove meerdere keren samenwerkte. Ook Le Groumellec participeerde als kunstenaar in de architectuurpraktijk van Vandenhove: zo stond hij in voor de lambrisering van de inkomhal van het door Vandenhove ontworpen Théâtre des Abbesses in Parijs waarin ook werken van Robert Barry, Olivier Debré en Daniel Buren werden geïntegreerd. In de Vandenhove-collectie bevinden zich tien werken van Le Groumellec.

Maison bestaat uit een met ruwe penseelstreken aangezette eenvoudige, zwarte geometrische vorm tegen een witte, smoezelige achtergrond. De vorm doet denken aan de wijze waarop een huis wordt geëvoceerd in een kindertekening en een verlangen naar een thuis oproept. Met afmetingen van ongeveer twee op één meter is dit een van de grotere werken van de hand van Le Groumellec in de Vandenhove-collectie. Het is frappant dat het beeld van het huis, dat doorgaans veiligheid en geborgenheid oproept, deel uitmaakt van de kunstcollectie van een architect.

Steven Jacobs