Het werk van de Franse kunstenaar Loïc Le Groumellec (1957) wordt gekenmerkt door een beperkt coloriet van zwart en wit met occasioneel ook tinten rood of oker. Zijn beeldtaal is minimalistisch maar beladen met spiritualiteit. Zijn gouaches en schilderijen appelleren onmiskenbaar aan een symbolisch niveau dat wordt opgeroepen aan de hand van een beperkt aantal motieven: de megaliet, het huis en het kruis. Deze motieven, die doorgaans worden getoond tegen een lege achtergrond ofwel worden gesitueerd in een desolaat landschap zonder zon, zijn nauw verbonden met zijn Bretoense achtergrond. Zo staat Bretagne bekend om zijn talrijke prehistorische megalithische monumenten, die wellicht fungeerden als een communicatiemiddel tussen hemelen aarde. Le Groumellec combineert de figuur van de menhir geregeld met andere favoriete motieven: een huis wordt omringd door megalieten of een megaliet wordt bekroond door een Latijns of Keltisch kruis, dat mogelijk een pre-christelijke Keltische symboliek verbindt met latere christelijke invloeden. In sommige werken lijken de megalieten menselijke silhouetten op te roepen.

Het materiaalgebruik en de oppervlaktebehandeling zijn opmerkelijk in de schilderijen van Le Groumellec. Geregeld gebruikt hij lakverf, maar soms lijkt het alsof hij steentjes of zand in de smoezelige picturale oppervlakken op het canvas heeft gedrukt waardoor de werken een zekere ruwheid verkrijgen. Zijn gouaches worden dan weer gekenmerkt door subtiele grijstinten en schaduweffecten. 

Loïc Le Groumellec was nauw bevriend met Niele Toroni, een kunstenaar waarmee Vandenhove meerdere keren samenwerkte. Ook Le Groumellec participeerde als kunstenaar in de architectuurpraktijk van Vandenhove: zo stond hij in voor de lambrisering van de inkomhal van het door Vandenhove ontworpen Théâtre des Abbesses in Parijs waarin ook werken van Robert Barry, Olivier Debré en Daniel Buren werden geïntegreerd. In de Vandenhove-collectie bevinden zich tien werken van Le Groumellec.

Maison A, dat de bij Le Groumellec vaak terugkerende primaire vorm van een huis toont, bestaat uitsluitend uit enkele zwart- en grijstinten in lakverf op doek. Een doorzichtige laklaag verleent aan het geheel een subtiele diepte. Dit werk vormt een duet samen met Maison B, dat dezelfde vorm enkel aan de hand van contourlijnen toont.

Steven Jacobs