De Belgisch-Franse schrijver en kunstenaar Henri Michaux (1899-1984) profileerde zich tijdens het interbellum in de kielzog van het surrealisme met reisverhalen over reële en fictieve regionen. Naast verre contreien exploreert hij de espace du dedans. In deze jaren ontpopte Michaux zich ook als beeldend kunstenaar met Paul Klee en Max Ernst als belangrijkste inspiratiebronnen. 

In de daaropvolgende decennia winnen grafiek en schilderkunst verder aan belang in zijn oeuvre. Na de Tweede Wereldoorlog wordt Michaux met het tachisme, de lyrische abstractie en de informele kunst geassocieerd. Onmiskenbaar geïnspireerd door Oosterse kalligrafie is het gehele plastische oeuvre van Michaux gemarkeerd door grillige, lineaire structuren die weifelen tussen figuratie en abstractie. Ogen, tentakels, gezichten, menselijke lichamen en monsterachtige figuren lijken te verschijnen vanuit een amorfe massa. In de late jaren 1950 en jaren 1960 kwamen diverse teksten en kunstwerken tot stand onder invloed van hallucinogene middelen zoals mescaline, hasjiesj en psilocybine.

In 1959-1961 maakte Michaux een reeks Oost-Indische inkttekeningen op groot formaat waarbij het oppervlak als het ware wordt overspoeld door snel uitgevoerde, door elkaar lopende tekens en vlekken. In de all-over structure van grillige vormen is het voor de kijker steeds verleidelijk om er kleine menselijke figuren in te herkennen.

Volgens Michaux bezitten deze kalligrafische werken een ‘filmische’ kwaliteit die resulteert uit de vloeibaarheid van de inkt die op het papier ‘toevallig’ voortbeweegt. Bovendien prikkelt volgens Michaux het contrast tussen het witte papier en de zwarte inkt de beweging. 

Steven Jacobs