De Belgisch-Franse schrijver en kunstenaar Henri Michaux (1899-1984) profileerde zich tijdens het interbellum in de kielzog van het surrealisme met reisverhalen over reële en fictieve regionen. Naast verre contreien exploreert hij de espace du dedans. In deze jaren ontpopte Michaux zich ook als beeldend kunstenaar met Paul Klee en Max Ernst als belangrijkste inspiratiebronnen. 

In de daaropvolgende decennia winnen grafiek en schilderkunst verder aan belang in zijn oeuvre. Na de Tweede Wereldoorlog wordt Michaux met het tachisme, de lyrische abstractie en de informele kunst geassocieerd. Onmiskenbaar geïnspireerd door Oosterse kalligrafie is het gehele plastische oeuvre van Michaux gemarkeerd door grillige, lineaire structuren die weifelen tussen figuratie en abstractie. Ogen, tentakels, gezichten, menselijke lichamen en monsterachtige figuren lijken te verschijnen vanuit een amorfe massa. In de late jaren 1950 en jaren 1960 kwamen diverse teksten en kunstwerken tot stand onder invloed van hallucinogene middelen zoals mescaline, hasjiesj en psilocybine.

Deze lithografie, die Oosterse ideogrammen oproept, maakt deel uit van de Suite van 17 lithografieën, die in 1967 werd uitgebracht door Galerie Le Point Cardinal in Parijs, waar Michaux, net als andere kunstenaars uit de collectie Vandenhove, meerdere keren zijn werk tentoonstelde. Het exemplaar uit de Vandenhove-collectie draagt het nummer 39 (in een oplage van 40). 

Louka Van Aelst, Steven Jacobs