De Belgisch-Franse schrijver en kunstenaar Henri Michaux (1899-1984) profileerde zich tijdens het interbellum in de kielzog van het surrealisme met reisverhalen over reële en fictieve regionen. Naast verre contreien exploreert hij de espace du dedans. In deze jaren ontpopte Michaux zich ook als beeldend kunstenaar met Paul Klee en Max Ernst als belangrijkste inspiratiebronnen. 

In de daaropvolgende decennia winnen grafiek en schilderkunst verder aan belang in zijn oeuvre. Na de Tweede Wereldoorlog wordt Michaux met het tachisme, de lyrische abstractie en de informele kunst geassocieerd. Onmiskenbaar geïnspireerd door Oosterse kalligrafie is het gehele plastische oeuvre van Michaux gemarkeerd door grillige, lineaire structuren die weifelen tussen figuratie en abstractie. Ogen, tentakels, gezichten, menselijke lichamen en monsterachtige figuren lijken te verschijnen vanuit een amorfe massa. In de late jaren 1950 en jaren 1960 kwamen diverse teksten en kunstwerken tot stand onder invloed van hallucinogene middelen zoals mescaline, hasjiesj en psilocybine.

Michaux heeft gedurende zijn gehele loopbaan aquarellen gemaakt, die perfect beantwoorden aan de ‘filmische’ kwaliteit waar hij veel belang aan hechtte. De aquareltechniek strookt bovendien met het door het surrealisme geïnspireerde ‘automatisme’: het grillige en moeilijk controleerbare materiaal kan zijn eigen weg in slaan en figuren, gezichten of allerhande biomorfe gedaanten zoals insecten of planten lijken bijna vanzelf tevoorschijn te komen.

In de Vandenhove-collectie bevinden zich twee gelijkaardige aquarellen die werden aangekocht in galerie Le Point Cardinal in Parijs waar Michaux exposeerde in 1967, 1975, 1971, 1980 en 1984.  

Louka Van Aelst, Steven Jacobs