De Italiaanse kunstenaar Giulio Paolini (1940) wordt doorgaans geassocieerd met de conceptuele kunst en vooral de arte povera, de Italiaanse neo-avant-garde-beweging die staat voor het gebruik van non-conventionele, goedkope, natuurlijke en vaak ook vergankelijke materialen. Paolini combineert deze esthetiek echter vaak met vormen en thema’s uit de kunstgeschiedenis en de klassieke mythologie.

Deze ‘postmoderne’ combinatie van moderne en antiquiserende elementen strookt met de architectuurpraktijk van Charles Vandenhove die met Paolini meerdere keren samenwerkte, zoals bij de renovatie van de Koninklijke Muntschouwburg te Brussel (1985) en het Justitiepaleis in Den Bosch (1999). Ook voor de Koninklijke Schouwburg in Den Haag maakte Paolini enkele ontwerpen, die uiteindelijk evenwel niet werden gerealiseerd.

Dit vroege werk van Paolini bestaat uit zestien delen, die elk op zich ook bestaan uit een raster van zestien rechthoeken met tekeningen in zwart en rood potlood. De tekeningen ontleden en deconstrueren een studietekening over het lineair perspectief en het gezichtsveld van een persoon, thema’s die Paolini met zijn interesse voor de kunst van de Renaissance, in meerdere van zijn werken bestudeert. 

Jolien Thyvelin, Steven Jacobs