De Italiaanse kunstenaar Giulio Paolini (1940) wordt doorgaans geassocieerd met de conceptuele kunst en vooral de arte povera, de Italiaanse neo-avant-garde-beweging die staat voor het gebruik van non-conventionele, goedkope, natuurlijke en vaak ook vergankelijke materialen. Paolini combineert deze esthetiek echter vaak met vormen en thema’s uit de kunstgeschiedenis en de klassieke mythologie.

Deze ‘postmoderne’ combinatie van moderne en antiquiserende elementen strookt met de architectuurpraktijk van Charles Vandenhove die met Paolini meerdere keren samenwerkte, zoals bij de renovatie van de Koninklijke Muntschouwburg te Brussel (1985) en het Justitiepaleis in Den Bosch (1999). Ook voor de Koninklijke Schouwburg in Den Haag maakte Paolini enkele ontwerpen, die uiteindelijk evenwel niet werden gerealiseerd.

In Il modello del tempio, il tempio del modello maakt Paolini gebruik van een bestaande prent uit het boek Latium (1671) van Athanasius Kircher. De prent toont een gefantaseerde voorstelling van de luxueuze villa te Tivoli van Publius Quinctilius Varus, een Romeins generaal onder het bewind van Keizer Augustus. Door het beeld te spiegelen en te verdubbelen construeert Paolini een volledig nieuw werk, dat de typische symmetrie in de Italiaanse renaissancetuinen versterkt. 

Symmetrie en spiegeling zijn terugkerende thema’s in het werk van Paolini. In de titel van dit werk roept de verdubbeling een soort hermetische geslotenheid op die de zelfreflectie van de kunst aangeeft.

Jolien Thyvelin, Steven Jacobs