De Italiaanse kunstenaar Giulio Paolini (1940) wordt doorgaans geassocieerd met de conceptuele kunst en vooral de arte povera, de Italiaanse neo-avant-garde-beweging die staat voor het gebruik van non-conventionele, goedkope, natuurlijke en vaak ook vergankelijke materialen. Paolini combineert deze esthetiek echter vaak met vormen en thema’s uit de kunstgeschiedenis en de klassieke mythologie.

Deze ‘postmoderne’ combinatie van moderne en antiquiserende elementen strookt met de architectuurpraktijk van Charles Vandenhove die met Paolini meerdere keren samenwerkte, zoals bij de renovatie van de Koninklijke Muntschouwburg te Brussel (1985) en het Justitiepaleis in Den Bosch (1999). Ook voor de Koninklijke Schouwburg in Den Haag maakte Paolini enkele ontwerpen, die uiteindelijk evenwel niet werden gerealiseerd.

Eén van deze ontwerpen was Il catalogo è questo, dat Paolini eerder had gemaakt voor de hal van het Teatro Reggio in Turijn. Vandenhove nodigde de kunstenaar uit hetzelfde te doen voor het theater in Den Haag dat door hem werd gerenoveerd en van een uitbreiding werd voorzien. Uiteindelijk ging het project niet door maar in 1998 Verwierf Vandenhove het werk rechtstreeks van de kunstenaar.

Il catalogo è questo is geïnspireerd door Mozarts opera Don Giovanni (1787) en citeert Leporello, de knecht van Don Giovanni. Hiervoor gebruikt Paolini de figuur van L’indifférent uit het gelijknamig werk van de rococo-schilder Antoine Watteau uit ca. 1716, die acht keer op verschillende manieren wordt gepresenteerd. De herhalingen en cirkelvormige beweging representeren de oneindigheid van de monoloog die Leporello uitspreekt over de ontelbare amoureuze veroveringen van zijn meester Don Giovanni.

Jolien Thyvelin, Steven Jacobs