De Franse kunstenaar Jean-Pierre Pincemin (1944-2005) was van alle markten thuis. Hij stond bekend als schilder, graveur en beeldhouwer. Pincemin kan beschreven worden als een onafhankelijke figuur binnen de Franse hedendaagse kunstscene. Hij sloot zich in het begin van zijn carrière (1971 -1973) voor een korte periode aan bij Supports/Surfaces. De stroming focuste op de basiselementen van de schilderkunst, namelijk drager en oppervlakte. Ze experimenteerden daarbij met materialen en technieken. Pincemin deelde deze interesse, maar ontwikkelde tegelijkertijd een minder dogmatische en meer onafhankelijke benadering, los van de strikte ideologische kaders binnen Supports/Surfaces. Pincemin ging al snel, na zijn korte aansluiting bij Supports/Surfaces, een individuele weg op en liet zich niet beperken tot één vaste stijl, medium of discours. Hierdoor kon hij vrij experimenteren en zijn werk voortdurend vernieuwen. Pincemins werk bleef doorheen zijn carrière abstract, maar vanaf de tweede helft van de jaren 1980 begon hij ook te experimenteren met figuratie. Gedurende tien jaar werkte Charles Vandenhove samen met de kunstenaar voor zijn architecturale projecten in Nederland en Luik zoals Le Balloir (Luik, 1988-2000), de Koninklijke Schouwburg (Den Haag, 1990-1999) en Maison Bonne Fortune (Luik, 1997-2000). In de collectie van Charles en Jeanne Vandenhove treffen we variaties aan van werken uit verschillende periodes van Pincemins carrière, die zowel abstract als figuratief zijn.

Pincemin bleef doorheen zijn carrière experimenteren met de mogelijkheden binnen geometrische en abstracte schilderkunst. In de reeks Palissades uit de jaren 1970 onderzocht hij het beeld van opeenvolgende verticale of horizontale smalle of brede stroken als structurele ordening. De werken zijn abstract, maar de patronen verwijzen naar herkenbare objecten of motieven, zoals omheiningen, afsluitingen of vlaggen. Deze werken tonen Pincemins voortdurende interesse in architectonische elementen en in het samenspel van figuratie, abstractie, kleur en materie. Geometrische ordening, herhaling en tactiele aanwezigheid van de verf vormen de kern van deze periode, waarbij abstractie een middel is om ritme en kleur te onderzoeken. Pincemin herneemt dit Palissades-motief op verschillende manieren in de jaren 1980, 1990 en tot in de vroege jaren 2000.

Dit werkuit 1990 bestaat uit drie horizontale kleurvlakken, roodachtig bruin, wit en donkerblauw, met een bredere witte middenstrook. Randen zijn omlijst door schetsmatige grijsbruine lijnen, druipsporen aan de onderzijde benadrukken subtiel de materialiteit. Het oppervlak bestaat uit eerder gladde vlakken, al maken sporen van borstelharen de textuur levendiger. Door de driedelige compositie en de horizontale ordening roept het werk vlagmotieven op.

Fran Van Kerrebroeck