De Franse kunstenaar Jean-Pierre Pincemin (1944-2005) was van alle markten thuis. Hij stond bekend als schilder, graveur en beeldhouwer. Pincemin kan beschreven worden als een onafhankelijke figuur binnen de Franse hedendaagse kunstscene. Hij sloot zich in het begin van zijn carrière (1971 -1973) voor een korte periode aan bij Supports/Surfaces. De stroming focuste op de basiselementen van de schilderkunst, namelijk drager en oppervlakte. Ze experimenteerden daarbij met materialen en technieken. Pincemin deelde deze interesse, maar ontwikkelde tegelijkertijd een minder dogmatische en meer onafhankelijke benadering, los van de strikte ideologische kaders binnen Supports/Surfaces. Pincemin ging al snel, na zijn korte aansluiting bij Supports/Surfaces, een individuele weg op en liet zich niet beperken tot één vaste stijl, medium of discours. Hierdoor kon hij vrij experimenteren en zijn werk voortdurend vernieuwen. Pincemins werk bleef doorheen zijn carrière abstract, maar vanaf de tweede helft van de jaren 1980 begon hij ook te experimenteren met figuratie. Gedurende tien jaar werkte Charles Vandenhove samen met de kunstenaar voor zijn architecturale projecten in Nederland en Luik zoals Le Balloir (Luik, 1988-2000), de Koninklijke Schouwburg (Den Haag, 1990-1999) en Maison Bonne Fortune (Luik, 1997-2000). In de collectie van Charles en Jeanne Vandenhove treffen we variaties aan van werken uit verschillende periodes van Pincemins carrière, die zowel abstract als figuratief zijn.

Pincemin vervaardigde in de jaren 1990 steeds vaker kleine en intieme werken. Ook hierin bleef Pincemin zijn vroegere onderzoek naar drager, materiaal en herhaling voortzetten. In de late jaren 1980 en vroege jaren 1990 keerde hij regelmatig terug naar eenvoudige repetitieve patronen (waaronder dambord- en ruitstructuren) die hij al tijdens zijn Carrés-Collés experimenten had verkend.

Sans Titre bestaat uit een 3 x 3 raster van zwarte en witte vlakken, uitgevoerd in olieverf op papier. Het dambordmotief oogt streng en mathematisch, maar de zichtbare penseelvoering, vooral in de witte vlakken, doorbreekt de indruk van mechanische herhaling.

Fran Van Kerrebroeck