De Franse kunstenaar Jean-Pierre Pincemin (1944-2005) was van alle markten thuis. Hij stond bekend als schilder, graveur en beeldhouwer. Pincemin kan beschreven worden als een onafhankelijke figuur binnen de Franse hedendaagse kunstscene. Hij sloot zich in het begin van zijn carrière (1971 -1973) voor een korte periode aan bij Supports/Surfaces. De stroming focuste op de basiselementen van de schilderkunst, namelijk drager en oppervlakte. Ze experimenteerden daarbij met materialen en technieken. Pincemin deelde deze interesse, maar ontwikkelde tegelijkertijd een minder dogmatische en meer onafhankelijke benadering, los van de strikte ideologische kaders binnen Supports/Surfaces. Pincemin ging al snel, na zijn korte aansluiting bij Supports/Surfaces, een individuele weg op en liet zich niet beperken tot één vaste stijl, medium of discours. Hierdoor kon hij vrij experimenteren en zijn werk voortdurend vernieuwen. Pincemins werk bleef doorheen zijn carrière abstract, maar vanaf de tweede helft van de jaren 1980 begon hij ook te experimenteren met figuratie. Gedurende tien jaar werkte Charles Vandenhove samen met de kunstenaar voor zijn architecturale projecten in Nederland en Luik zoals Le Balloir (Luik, 1988-2000), de Koninklijke Schouwburg (Den Haag, 1990-1999) en Maison Bonne Fortune (Luik, 1997-2000). In de collectie van Charles en Jeanne Vandenhove treffen we variaties aan van werken uit verschillende periodes van Pincemins carrière, die zowel abstract als figuratief zijn.

Vanaf de tweede helft van de jaren 1980 werkte Pincemin intensief met druktechnieken, al duiken de eerste voorbeelden al op eind jaren 1970. Zoals in de rest van zijn oeuvre staan ook hier het procesmatige en de nadruk op materialiteit centraal. Zijn drukwerk is daardoor zeer experimenteel en bijzonder divers. Pincemin verkent een breed scala aan diep- en hoogdruktechnieken, waaronder (suiker)aquatint, houtgravure, droge naald, lithografie en fotogravure, waarop hij vaak achterna ingrijpt met door de hand gezette witte of zwarte ’correcties’.

Met Sans Titre verkent Pincemin de grens tussen abstractie en figuratie: er duikt iets herkenbaars op, maar het onttrekt zich meteen aan duidelijke identificatie. De witte correcties verstoren en versterken op paradoxale wijze de leesbaarheid van de vormen. De lijnen lijken voort te komen uit een speelse, bijna kinderlijke geste en zijn heel kalligrafisch. Samen met het relatief kleine formaat geeft dat het beeld iets intiems.

Tineke De Witte