Sinds het begin van de jaren ’60 heeft Jean-Pierre Raynaud (1939) een consistent oeuvre opgebouwd van assemblages en installaties, samengesteld uit een begrensd vocabulaire van banale, emblematische objecten, primaire kleuren en elementaire vormen. Daarmee lijkt zijn werk een staalkaart te bieden van bij uitstek modernistische thema’s en strategieën, met name het objet trouvé, de collage, serialiteit, abstractie en minimalisme. Dit eclecticisme, alsook de uitgesproken theatraliteit van Raynauds werk kondigen tegelijkertijd het Postmodernisme aan. Wat zijn praktijk onderscheidt van bovengenoemde tendensen is diens uitgesproken affectieve werking. Raynauds specifieke objectkeuzes — vleeshaken, enkelrichtingsborden of doodskisten — alsook de onverbiddelijkheid van zijn repetitieve, rigoureuze vormentaal evoceren doorgaans claustrofobische, klinische of morbide connotaties.

De zogenaamde jauge of peilmeter, het meest markante element in deze collage, verschijnt aan het einde van de jaren ’60 als een significant motief in Raynauds oeuvre. Dit meetinstrument, dat trouwens de werkelijke afmetingen van het werk in kwestie aangeeft, benadrukt niet alleen de tautologische dimensie van Raynauds minimalistische assemblages, maar markeert bovendien een verschuiving van de psychologische naar de fysieke en architecturale wereld binnen de aandacht van de kunstenaar. Waar de peilmeter in deze collage tegen een witte achtergrond verdwijnt in een monochroom rood vlak — twee van Raynauds kenmerkende kleuren — past hij in andere werken, steeds verticaal, een zone kiezelsteentjes, muren, dan wel de ruimte zelf af. Zowel vormelijk als inhoudelijk resoneert dit werk met contemporaine artistieke reacties op de aanstormende informatiemaatschappij en diens statistische toe-eigening van de realiteit, met name de conceptuele kunst en de Land Art.

Raf Wollaert