De Franse kunstenares en fotografe Sophie Ristelhueber (1949) werd vooral bekend met haar foto’s van door natuurrampen en oorlog aangetaste landschappen. Met haar achtergrond als archeologe kiest Ristelhueber steevast voor landschappen zonder menselijke aanwezigheid –  uitgestrekte, zanderige vlaktes, bezaaid met restanten infrastructuur, uitgebrande tanks, achtergelaten munitie, onder het zand bedolven voorwerpen en bomkraters. In plaats van als reportagefotograaf menselijke acties te capteren, capteert Ristelhueber eerder de sporen van menselijke activiteit die ze in het landschap aantreft. Haar werk thematiseert de inherente relatie tussen het fotografische beeld en het geheugen.

Van Ristelhueber bevinden zich meerdere werken in de collectie van Charles Vandenhove, met wie ze wellicht in contact kwam via haar echtgenoot François Hers die tussen 1972 en 1985 meerdere gebouwen van Vandenhove fotografeerde.

Vulaines III (1989) maakt deel uit van een reeks van zeven diptieken waarin herinnering en ruimte poëtisch samenkomen. Het linkerbeeld, omlijst met behangsel, toont een zwart-witfoto uit de kindertijd van Ristelhueber. Het rechterbeeld, eveneens gekaderd in een gelijksoortig behangpapier, laat een interieurfragment uit haar ouderlijk huis in het noord-Franse Vulaines zien. De foto’s zijn genomen op ooghoogte van een vier- of vijfjarig kind. Deze perspectiefkeuze roept een gevoel van melancholie en nostalgie op, dat verder wordt versterkt door de beladen atmosfeer van het interieur. De spanning in het werk ontstaat uit de bevreemdende combinatie van een donker, negentiende-eeuws katoen, gescheurd behangsel en het subtiele spel van licht en schaduw op en rond het bed. Deze elementen creëren een psychologisch beladen ruimte die balanceert tussen het vertrouwde en het verontrustende. Het unheimliche is ook een prominent thema in het latere werk van Ristelhueber. 

Veerle Soens