Edgard Scauflaire (1893–1960) was een Belgische schilder en tekenaar, opgeleid aan de Académie royale des Beaux-Arts de Liège. Hij debuteerde als tekenaar en ontwikkelde in de jaren 1920 een modernistische schilderkunst waarin expressionistische vervorming geleidelijk plaatsmaakte voor een verstilde, classicerende beeldtaal. Hij participeerde aan de Biennale van Venetië in 1924, 1938 en 1948, en aan de Biennale van Sao Paulo in 1951 en 1953. Zijn oeuvre omvat figuurstukken, intimistische interieurs en stillevens, gekenmerkt door een sobere monumentaliteit. Hij realiseerde monumentale muurschilderingen, onder meer in de Salle Philharmonique te Luik, en ontwierp tevens glasramen en tapijten. In 1930 was hij betrokken bij de oprichting van Galerie Apollo. Hij was een centrale figuur in het culturele leven van Luik tot zijn overlijden.

De late tekening, gesigneerd en gedateerd 1952, stelt twee vrouwen voor in teder contact op een sofa in besloten interieur. De zittende naakte figuur bedekt en accentueert tegelijk haar borst, terwijl een kat zich tegen haar been vleit – een traditioneel symbool van sensualiteit. De staande, geklede figuur houdt een handspiegel vast, een motief dat kan verwijzen naar vanitas, maar ook prudentia, naar zelfreflectie maar ook naar een subtiele vorm van voyeurisme. De compositie is zorgvuldig opgebouwd uit hoekige vormen en een bijna decoratieve achtergrond. De sensualiteit blijft ingehouden en contemplatief; de gezichten zijn dromerig en lijken wat afwezig. In thematiek en sfeer roept het werk reminiscenties op aan het oeuvre van Balthus en diens broer Pierre Klossowski, zij het zonder hun provocatieve scherpte. Tegelijk sluit de heldere lijnvoering en de monumentale rust van de figuren aan bij het verstilde symbolistisch-expressionisme van Gustave Van de Woestijne.

Bart Verschaffel