Edgard Scauflaire (1893–1960) was een Belgische schilder en tekenaar, opgeleid aan de Académie royale des Beaux-Arts de Liège. Hij debuteerde als tekenaar en ontwikkelde in de jaren 1920 een modernistische schilderkunst waarin expressionistische vervorming geleidelijk plaatsmaakte voor een verstilde, classicerende beeldtaal. Hij participeerde aan de Biennale van Venetië in 1924, 1938 en 1948, en aan de Biennale van Sao Paulo in 1951 en 1953. Zijn oeuvre omvat figuurstukken, intimistische interieurs en stillevens, gekenmerkt door een sobere monumentaliteit. Hij realiseerde monumentale muurschilderingen, onder meer in de Salle Philharmonique te Luik, en ontwierp tevens glasramen en tapijten. In 1930 was hij betrokken bij de oprichting van Galerie Apollo. Hij was een centrale figuur in het culturele leven van Luik tot zijn overlijden.

Dit ongedateerde stilleven is typisch voor de vele stillevens die Scauflaire in de loop van zijn carrière, maar vooral na 1945, heeft geschilderd. Zoals vaker in Scauflaires naoorlogse stillevens is de ruimte niet naturalistisch maar geconstrueerd. De inktpot-met-pen, het boek, een moeder-en-kind-dubbelsculptuur en het kommetje met een takje vruchten zijn niet narratief of met een dagelijkse situatie verbonden, het geheel is evident door de kunstenaar als motief samengesteld. Opmerkelijk is dat enkel de statuette een uitgesproken slagschaduw werpt, wat haar plastische aanwezigheid versterkt en haar tot visueel zwaartepunt maakt. De gevoelige, kleurige stillevens herinneren aan andere post-kubistische stillevenschilders uit de omgeving van Scauflaire, in het bijzonder André Lhote.

Bart Verschaffel