In Parijs spendeert de Zwitserse schilder Gérard Schneider (1896-1986) vanaf het begin van de jaren 1920 geruime tijd aan het ontwikkelen van zijn beeldtaal. Hij komt in contact met de surrealisten en ontdekt tegelijk Wassily Kandinsky’s abstracte kunst. Ook begint hij vanaf deze periode de kleur zwart te gebruiken om zijn schilderijen te structureren. Pas na de Tweede Wereldoorlog laat Schneider de figuratieve voorstelling van de werkelijkheid volledig los. Samen met Jean-Michel Atlan, André Lanskoy, Georges Mathieu, Hans Hartung en Pierre Soulages speelt hij een pioniersrol in de ontwikkeling van de lyrische abstractie en groeit hij uit tot een van de protagonisten van de École de Paris. Zijn internationale succes weerspiegelt zich in diverse participaties aan de Biënnale van Venetië (1948, 1954, 1966) en in zijn samenwerking met de Kootz Gallery in New York in de late jaren ‘50.

Zijn schilderijen op papier en op doek uit de periode 1961-1972 getuigen van zelfzekerheid –  met de vrije daad van het creëren zonder haperende handelingen als bewijs. Als begenadigd colorist handhaaft hij nu een intenser en tegelijk lichter kleurenpalet. Hij wil de kleur bevrijden van de vorm, en vice versa. Onder invloed van de Japanse kunst transformeert zijn voorkeur voor expressionistische gestes uit de jaren 1950 naar een voorliefde voor het kalligrafisch teken in de jaren 1960, waardoor zijn penseelstreken zowel snel aanvoelen als met daadkrachtige precisie uitgevoerd zijn.

Bij dit werk uit 1967 toont Schneider de kracht van kleur. De felle, diepblauwe tint van de achtergrond springt als het ware uit het doek. Het zwarte teken, duidelijk geïnspireerd op de kalligrafie, geeft de indruk met een standvastige hand geschilderd te zijn. Terwijl de bijna luminescerende, groene verfstrepen er bovenop een vluchtig element vormen in deze precisie.

Rana Van Pellecom