Antonio Semeraro (1947) is afkomstig uit Turijn, maar woont en werkt in Parijs. Hij is hoofdzakelijk bekend als schilder, al omvat zijn oeuvre ook sculpturen en fotografie. In de periode 1978-1981 was hij betrokken bij JaNaPa, een kortstondige Parijse kunstenaarsgroep waartoe onder meer Christian Bonnefoi en Tony Cragg behoorden. Hoewel JaNaPa niet als een formele voortzetting van het bekendere Supports/Surfaces kan worden beschouwd, sloten de kunstenaars aan bij verwante vraagstukken over de materiële opbouw van het schilderij, de verhouding tussen drager en oppervlak en de wisselwerking tussen doek en ruimte. Vanaf de jaren 1980 onderhield Semeraro een artistieke vriendschap met Simon Hantaï. Beiden richtten hun aandacht op de periferie van het schilderij: de randen, de onbeschilderde zones, de fragmentering en de overgang naar de omringende ruimte. Hantaï structureerde het oppervlak via zijn pliages, waarbij het doek werd gevouwen en plaatselijk afgedekt. Semeraro daarentegen brengt uitsparingen aan die de achterliggende wand openen. In beide oeuvres wordt de schilderkunst zo benaderd als een materiële praktijk waarin begrenzing, afwezigheid en ruimtelijke inbedding een wezenlijke rol spelen.

Semeraro’s monumentale Sans Titre, een doek van 255 × 220 cm, getuigt van zijn belangstelling voor schilderkunst als fysieke aanwezigheid binnen de architectuur. Onregelmatige uitsnijdingen en tussenruimtes doorbreken het egale zwarte vlak, waardoor de compositie zich niet beperkt tot het beschilderde oppervlak. Via de openingen wordt ook de witte ‘achterliggende’ wand visueel betrokken. Zo behoudt het doek zijn tweedimensionale karakter, terwijl het tegelijk nadrukkelijk als object aanwezig is. Ook de omtrek, de muur, de schaduwen en de concrete opstelling bepalen de visuele ervaring. Sans Titre presenteert zich niet als een autonoom beeld, maar gaat zo een directe relatie aan met de architecturale context.

Veerle Soens