Arthur Spronken (1930–2018) volgde een kunstopleiding in Maastricht en studeerde in 1954 aan de Accademia di Brera in Milaan. Daar was hij een leerling van de Italiaanse beeldhouwer Marino Marini. Hoewel Marini’s paardmotief een blijvende invloed op hem had, ontwikkelde Spronken een eigen beeldtaal die gericht was op vitaliteit en dynamiek, in tegenstelling tot de vaak tragische ondertoon in het werk van zijn leermeester.

In zijn vroege periode werkte Spronken voornamelijk in hout en concentreerde hij zich op religieuze thema’s. Rond 1961 maakte hij de definitieve overstap naar brons. In deze fase breidde hij zijn iconografie uit met mythologische figuren, zoals faunen en danseressen.

Spronken werkte vanuit zijn atelier in Kelmond, waar hij samenleefde met zijn vrouw, de Finse kunstenares Varpu Tikanoja. Hij onderhield nauwe banden met andere Limburgse kunstenaars. Zo beschouwde hij de schilder Aad de Haas als een goede vriend en geestverwant. Daarnaast onderhield hij nauw contact met de Nederlandse koningin Beatrix die zijn werk bewonderde. In 1996 maakte hij het monument voor het koninklijk gezin, dat een plaats kreeg bij Paleis Soestdijk in Baarn.

De kern van zijn latere oeuvre, vanaf 1964, wordt gevormd door de paardentorso. Spronken abstraheerde de anatomie van het paard door de benen, de staart en het hoofd weg te laten of te reduceren. Hierdoor kwam de nadruk te liggen op de romp als een soort mechanisch centrum van kracht. De sculpturen lijken om hun as te tollen en te wentelen, waardoor de zwaarte van het brons door de compositie lijkt te worden opgeheven.

Mauro De Clerck