De Spaanse kunstenaar Antoni Tàpies (1923-2012) startte in de jaren 1940 met schilderijen in een surrealistische stijl geïnspireerd door Paul Klee en Joan Miró. De lineaire elementen van Klee en Miró die ook aan Oosterse kalligrafie herinneren, blijven een rol spelen in zijn gehele oeuvre. Maar snel evolueerde Tàpies naar de art informel met schilderijen die werden omschreven als ‘pintura matèrica’ waarin onconventionele materialen zijn geïncorporeerd. Met onder meer klei, marmerpoeder, papier en vodden construeert hij grote doeken waarin bruinen en okers vaak domineren. Aandacht voor de tastbaarheid van de materie combineert Tàpies met een belangstelling voor schriftuur en symbolen (die vaak alluderen op de Catalaanse identiteit) en een interesse in dagelijkse voorwerpen. Hij groeide uit tot een van de meest vooraanstaande Spaanse kunstenaars uit de tweede helft van de twintigste eeuw.

Tàpies verbeeldt graag dagelijkse voorwerpen in zijn werken, zoals in deze tekening van een tafel, stoel en hand. In de jaren 1960 worden meubels een leitmotiv in Tàpies’ werk.  Hij toont hoe objecten getekend worden door hun gebruik en hun nauwe relatie met de mens.

Latex XII laat de zware dragers van materie achter maar is nog steeds gemarkeerd door een picturaal karakter, de kenmerkende materialiteit en een expressieve schilderstijl. Onderaan het beeld staat een in latex en witte verf afgebeelde stoel, de ronde latexdruppels op de tafel erboven lijken net borden. De in zwarte verf getekende kruisen komen vaak voor in het visuele alfabet van Tàpies: ze kunnen gelezen worden als een ingezakte ‘T’ van Tàpies, of als een Creu de Sant Jordi, een historisch Catalaans symbool. 

Madelon Dendooven