Gérard Titus-Carmel (1942) is een Parijse kunstenaar met een omvangrijk en veelzijdig oeuvre van zowel beeldend als literair werk. Zijn ‘beeldend’ werk omvat tekeningen, schilderijen, lithografieën, etsen, collages, maar ook conceptuele experimenten zoals de reconstructie van een geurlandschap. Zijn literair werk is even veelzijdig: naast poëzie schrijft hij essays en kritieken over andere kunstenaars. Een eerste solotentoonstelling werd georganiseerd in Parijs in 1964, twee jaar na zijn opleiding in ets- en tekenkunst. Een eerste dichtbundel verscheen in 1987. De verschillende facetten van zijn oeuvre zijn uitgebreid besproken door internationale critici.

De collectie Charles en Jeanne Vandenhove omvat drie werken van de kunstenaar, die dateren uit de vroege jaren zeventig, een periode waarin Titus-Carmel de schilderkunst volledig loslaat – om de techniek in 1986 te hernemen – en zich richt op tekenen. In reeksen tekeningen onderzoekt hij de verhouding tussen model en kopie, door serieel in tekeningen van dezelfde objecten processen van slijtage of ontbinding te verbeelden.

De zeventien voorbeelden van aantastingen van een bol in dit werk zijn een voorbeeld van de metamorfoses die Titus-Carmel op een object onderzoekt. De literatuur over Titus-Carmel verwijst vaak naar dit specifieke werk. Veertien van de zeventien tekeningen tonen glanzende, grijze bollen. De oppervlaktes wijken in de verschillende tekeningen echter ook af van die van een perfect gladde bol, doordat ze kloven bevatten, vouwen, pokken, korsten, beharing, een onzorgvuldige uitsnijding (die later terug bijgezet werd), doordat ze lijken te verstoffen, er van binnenuit een andere platonische vorm naar buiten duwt, of ingesnoerd zijn. De insnoering toont zich als blauw lint, en is een van de enige tekeningen met kleur. De andere tekening met kleur toont een bol die uit vier stukken opgebouwd lijkt, in een bruinachtig, ruwer oppervlak. Het kleurenspel doet vermoeden dat ze oorspronkelijk niet samen pasten. Twee keer is een perfecte sfeer getekend, maar werd het oppervlak ‘bevuild’ door een stukje hout, of vastgezet in een houder. Twee van de tekeningen, tenslotte, tonen witte bollen met gaten, alsof iets of iemand van binnenuit door het papieren oppervlak naar buiten sloeg.

Tilke Devriese