Voor het door hem ontworpen  universitaire ziekenhuis te Sart-Tilman in Luik gaf Charles Vandenhove aan kunstenaars zoals Daniel Buren, Jacques Charlier, Claude Viallat, Marthe Wéry, Sol LeWitt en Olivier Debré de opdracht om lambriseringen te ontwerpen voor de circulatieruimtes. Ook de Zwitserse kunstenaar Niele Toroni (1937) participeerde in dit project en ontwierp de wandpanelen aan de roltrappen tussen de begane grond en de kelderverdiepingen.

In 1984 maakte Toroni twee voorstudies en drie modellen voor deze wandpanelen in zijn karakteristieke, fundamentele of minimalistische stijl bestaande uit zorgvuldig geplaatste afdrukken van een plat penseel van 50 mm breed, herhaald op regelmatige afstanden van exact 30 cm. Met deze radicale geste, die de nulgraad van de schilderkunst aftast, ontstaat het patroon van een ‘quincunx’, een verftoets in elke hoek van een rechthoek en één in het midden. Elke gezette toets resulteert uit een handmatige handeling, is op zich telkens uniek, maar wordt onderdeel van een ritmisch totaalbeeld. Toroni beperkt zich steeds tot één kleur per werk, hier donkerblauw, ongemengd zoals ze werd gefabriceerd, op een witte ondergrond.

Dit werk vormt één van de twee panelen waarop de penseelafdrukken niet handmatig maar met behulp van de zeefdruktechniek werden aangebracht, zoals ook in de uiteindelijke realisatie van de lambriseringen in het ziekenhuis. De voor Toroni zo typerende uniciteit van de verftoets gaat dus enigszins verloren en de productie van de lambriseringen wijkt af van zijn gangbare fysieke werkmethode. De techniek van de geëmailleerde staalplaat is dan ook uniek in zijn oeuvre.

Hanna Sezgin