Claude Viallat (1936) richtte in de tweede helft van de jaren 1960 samen met onder anderen Daniel Dezeuze, Vincent Bioulès en Louis Cane de Franse kunstenaarsgroep Supports/Surfaces op. Vanuit een speels-experimentele benadering deconstrueerde deze groep de materiële en formele basiselementen van de schilderkunst. Daarbij stelden de leden onder meer de betekenis van het doek (drager van de verf) en het chassis (drager van het doek), die doorgaans onzichtbaar blijven, expliciet ter discussie. De kunstenaars maakten gebruik van uiteenlopende technieken, zoals stempelen, plooien, snijden en het doordrenken van loshangende doeken met verf. Daarmee benadrukten zij niet alleen de relatie tussen drager en oppervlak, maar ondergroeven zij tevens het onderscheid tussen voor- en achterzijde van het schilderij. Hoewel Supports/Surfaces slechts korte tijd bestond (de beweging ging gepaard met talrijke polemieken en schisma’s), heeft de groep een blijvende invloed uitgeoefend op de hedendaagse kunst in Frankrijk.

Rond het midden van de jaren 1960 begon Claude Viallat abstracte werken te maken op doeken zonder spieraam. Hij experimenteerde met ongeprepareerde, vaak gerecycleerde doeken die hij op de vloer uitstrekte en vervolgens beschilderde. Kenmerkend is zijn steeds terugkerende motief, vaak geassocieerd met een spons, dat hij - net als bijvoorbeeld Daniel Buren en Niele Toroni - via een repetitief formeel systeem aanbracht over het volledige oppervlak van uiteenlopende dragers. Daarbij interageert de textielstructuur vaak met het vlekkenpatroon.

Op vraag van architect Charles Vandenhove ontwierp Viallat, samen met tien andere kunstenaars, een reeks lambriseringen voor de circulatieruimtes van het Centre Hospitalier Universitaire (CHU) Sart-Tilman in Luik (1962-1986). Viallats bijdrage bestond uit een repetitief patroon van zijn kenmerkende motief, gezeefdrukt op geëmailleerde staalplaten die werden geplaatst in de doorgangen van de spoeddienst. Tijdens het zeefdrukproces werd ervoor gekozen nieuwe kleuren rechtstreeks op het zeefdrukraam toe te voegen, zonder de vorige inkt te verwijderen. Zo vloeide de ene kleur geleidelijk over in de andere - van geel naar oranje, van oranje naar rood, enzovoort. De keuze voor deze industriële druk op gladde metaalplaten sluit echter slechts gedeeltelijk aan bij Viallats artistieke praktijk, die vooral gericht is op onregelmatigheden en de onvoorspelbaarheid van de drager.

De (loshangende) doeken Peinture verte en Peinture jaune kunnen in dit opzicht worden beschouwd als prototypes voor Viallats integratie in het ziekenhuis. Een opvallend verschil met de uiteindelijke realisatie is dat in deze werken het volledige oppervlak is beschilderd: in Peinture verte werd één kleur over het hele doek aangebracht, terwijl in Peinture jaune de ‘spons’-vormen roze zijn ingevuld. In het ziekenhuis daarentegen zijn enkel de contouren van de vormen in één kleur uitgevoerd.

Beide doeken hingen lange tijd in het bureau van de architect, in diens woning Chauve-Souris in Luik, waar zij deel uitmaakten van een grotere verzameling werken van Viallat en als autonome schilderijen werden gepresenteerd.

Wouter De Vleeschouwer