De Belgische schilder Léon Wuidar (1938) begon in het midden van de jaren 1950 als autodidact te schilderen en ruilde in de loop van de jaren 1960 de figuratie in voor een geometrische abstractie die vaak wordt gekenmerkt door ruimtelijke ambiguïteiten en een zekere speelsheid. Hoewel zijn elementaire vormen met grote precisie op het doek zijn aangebracht, zijn vele schilderijen van Wuidar doorspekt met humor, culturele referenties, decoratieve motieven en dubbelzinnige tekens. Vaak lijken ze de kijker uit te nodigen om de beeldtaal te ontcijferen alsof het rebussen, ideogrammen of gecodeerde beelden betreft.

Sommige schilderijen lijken te bestaan uit abstraheringen van dagelijkse voorwerpen. Vele andere worden gekenmerkt door een ‘architectonische’ taal die is gestoeld op een beperkt arsenaal van vormen zoals het decoratieve visgraatmotief of de ovale rechthoek, die doet denken aan de cartouches uit de hiërogliefen van het Oude Egypte.

Deze ruimtelijke en architecturale dimensies in het werk van Wuidar vinden hun evenknie in de vele samenwerkingen met architecten als Claude Strebelle, Bruno Albert, Jean Barthélemy, Roger Bastin en Herbert Pfeiffer. Ook met Charles Vandenhove, met wie hij een nauwe vriendschapsband uitbouwde, werkte Wuidar vaak samen zoals voor het universitaire ziekenhuis te Luik en het stadhuis in Ridderkerk. Vandenhove ontwierp voor de schilder ook een atelierwoning.

Wuidars schilderkunst wordt vaak gekenmerkt door een juxtapositie van onwezenlijke, gesatureerde kleuren. Dit is ook het geval in dit naamloze werk dat een sterke gelijkenis vertoont met een schilderij uit 1981 genaamd Foyer – dit werk laat zich effectief interpreteren als een schematische weergave van een haard met schouwmantel. 

Flore Maes, Steven Jacobs